Willingen · drie dagen
OrbeaWild TR Team
De plek
Drie dagen Willingen
Willingen, in het Sauerland. Timo en ik waren er drie dagen op pad, vooral op de green en blue trails — vloeiend, veel bochtenwerk, precies het soort terrein waar je samen kunt rijden zonder dat er iemand moet wachten.
Onder mij: de Orbea Wild TR in de Team-uitvoering. Volle bak vermogen van Bosch, elektronisch schakelen, en een geel dat je van ver ziet aankomen.
Testfiets ter beschikking gesteld door G-Bikes in Westerlo.
De fiets
Wat het is
Bosch-aandrijving met het display netjes weggewerkt in de bovenbuis, geen los kastje op je stuur… en je leest het af zonder je blik van de trail te halen.
Fox-vering met kashima-poten, Maxxis-rubber, en een elektronische 12-speed die ook in automatische stand kan.
Op het display zie je gewoon staan in welk verzet je zit.
Op de weegschaal is het minder mooi: tegen de 25 kg.
Op de trail
Hoe hij rijdt
De ondersteuningsstand waar het voor mij om draait is eMTB. Die doseert zelf op basis van hoe hard je trapt, en dat werkt zo natuurlijk dat je er na tien minuten niet meer aan denkt. Turbo is leuk voor één klim, eMTB is waar je de hele dag in blijft. En Eco… ja daar was ik snel klaar mee.
Het gewicht speelt twee kanten op. Bijna 25 kilo klinkt als een bezwaar, maar op de trail is het juist een deel van de verklaring waarom hij zo goed ligt: hij blijft rustig en geplakt waar een lichtere fiets al onrustig begint te worden. Je koopt er stabiliteit mee.
De rekening betaal je ernaast. Bij het tillen, bij het op de fietsdrager zetten en in krap bochtenwerk waar je hem moet verleggen — dáár voel je elke kilo terug.
Wat me beviel
- De eMTB-modus van Bosch — verreweg de fijnste om mee te rijden. Hij doseert zelf en je hoeft nooit na te denken over je stand.
- Elektronisch schakelen met automatische modus. Je kiest je lijn, de fiets kiest je versnelling.
- Componenten waar niets op af te dingen valt: Fox-vering, Maxxis-rubber, alles dik en degelijk.
- Genoeg vermogen om met sleeptouw te shuttelen. Twee rijders omhoog trekken doet de Bosch CX zonder morren.
- Hoe rustig hij op de trail ligt. Dat hogere gewicht werkt daar juist in zijn voordeel — hij blijft stabiel waar een lichtere fiets gaat stuiteren.
- Dat gele frame. Op de foto werkt het fantastisch, zeker tegen het groen van het Sauerland.
Wat me tegenhoudt
- Het gewicht leunt tegen de 25 kg aan. Op de trail is dat geen probleem, maar tillen en manoeuvreren wordt er niet leuker op.
- De prijs. €9.999 is voor mij simpelweg te veel, hoe goed de fiets ook is.
Samen
Samen met Timo
Drie dagen achter elkaar rijden met een kind lukt alleen als niemand zich hoeft te forceren. Op de green en blue trails van Willingen zat dat goed: genoeg te beleven voor hem, genoeg tempo voor mij, en dankzij de ondersteuning geen enkele klim die de dag kon verpesten.
Dat blijft voor mij het sterkste argument voor zo’n fiets — niet de cijfers, maar dat je samen kunt blijven rijden.
We hebben ook een paar keer geshuttled. Met een TowWhee sleeptouw hangt Timo achter me en trek ik hem mee omhoog. Dáár voel je pas echt wat die Bosch CX in huis heeft: twee rijders en twee fietsen de berg op, en de motor blijft gewoon doorduwen alsof er niets veranderd is.
Het kost wel iets. Op een traject van vier kilometer met ontelbare haarspeldbochten en zo’n 400 hoogtemeter ging er 20% van de accu in — mét Timo aan het touw. (ik weet natuurlijk niet hoeveel hij heeft meegetrapt)
Dat is geen slecht cijfer, maar het is wel goed om te weten voordat je een dag vol shuttles plant.
Achter de camera
Dat gele kleurtje
Even met de fotografenpet op: geel is dankbaar. Tegen het donkergroen van de sparren en het stof van de trail springt dat frame er meteen uit, en je hoeft in de nabewerking bijna niets te doen om het te laten werken.
Het scheelt dat de fiets zelf al een vorm heeft die goed op de foto komt. Maar de kleur doet het meeste werk.
En dan is er nog iets wat je niet op de specsheet vindt. ’s Avonds nog even de skipiste op voor wat foto’s? Geen punt — dat was zo gefixt. Zonder motor sta je te rekenen of dat standpunt de klim wel waard is, en meestal besluit je dan dat het ook wel van beneden kan.
Die foto’s met het dal en de skilift eronder bestaan alleen omdat het niets kostte om daar te geraken. Voor een fotograaf is dat misschien wel het echte argument voor zo’n fiets.
“Je ziet er gewoon niet meer tegenop om omhoog te rijden.”
Een zeer fijne fiets. Maar niet mijn fiets.
Alles zat erop en eraan, en na drie dagen Willingen had ik geen enkele klacht over hoe hij reed. Alleen: voor dit geld wil ik geen fiets van bijna 25 kilo aan mijn fietsdrager hangen.
Dank aan G-Bikes in Westerlo dat ik deze Wild TR een paar dagen mocht meenemen. Wat hierboven staat is mijn eigen mening; daar heeft de winkel geen inspraak in gehad.